دانشمندان مرکز هوافضای آلمان (DLR) بازوی رباتیکی را توسعه داده‌اند که می‌تواند بدون نیاز به پوست مصنوعی پیشرفته، لمس انسان را حس و تفسیر کند. این پیشرفت گامی مهم در جهت ساخت ربات‌هایی است که به‌صورت مستقیم و طبیعی‌تر با انسان‌ها تعامل دارند.
این بازوی رباتیک شامل شش سنسور است که هرکدام قادرند می‌زان سختی و نیروی وارد شده را در هر نقطه از سطح دستگاه ثبت کنند. پس از اندازه‌گیری دقیق مقدار و زاویه نیرو، الگوریتم‌های ربات محل لمس را ترسیم می‌کنند. به‌عنوان مثال، اپراتور انسانی می‌تواند حروف یا اعداد را با انگشت خود روی هر نقطه از سطح ربات بکشد و بازو حرکات را تفسیر و اجرا کند.
به این ترتیب، هر قسمت از این ربات می‌تواند در عمل مانند یک دکمه مجازی کار کند. ماگد اسکندر، محقق اصلی این مطالعه، توضیح می‌دهد که این به معنای تبدیل هر اینچ مربع از سطح ربات به یک صفحه لمسی است که نه هزینه و شکنندگی صفحات لمسی معمولی را دارد و نه به سیم‌کشی پیچیده‌ای نیاز دارد.
او می‌افزاید تعامل انسان و ربات، جایی که انسان می‌تواند به با ربات تعامل داشته باشد و به آن دستور دهد، تا به امروز بهینه نبوده چون انسان به یک دستگاه ورودی نیاز داشته است. اگر بتوانید از خود ربات به‌عنوان یک وسیله ورودی استفاده کنید، تعامل‌ها روان‌تر خواهد شد.
مزایا و محدودیت‌های سیستم درک لمسی ربات
توسعه این سیستم می‌تواند راهی ارزان‌تر و ساده‌تر برای فراهم کردن حس لمسی و برقراری ارتباط نزدیک با ربات‌ها باشد. این ویژگی به‌ویژه برای ربات‌های بزرگ‌تر مانند انسان‌نما‌ها که پیاده‌سازی حس‌گره‌ای لمسی گسترده روی آن‌ها چالش‌برانگیز است، اهمیت زیادی دارد.
با وجود پیشرفت‌ها، این سیستم همچنان محدودیت‌هایی دارد. مدل حاضر نمی‌تواند بیش از دو نقطه تماس را به‌صورت همزمان مدیریت کند. اگرچه در محیط‌های کنترل‌شده این مسئله مانعی ایجاد نمی‌کند، اما در محیط‌هایی که تعامل انسان و ربات کمتر قابل پیش‌بینی است، می‌تواند محدودیت‌محسوب شود. همچنین سنسور‌های موردنیاز اگرچه به‌صورت تجاری در دسترس هستند، اما می‌توانند ده‌ها هزار دلار هزینه داشته باشند.
