در ۲۲ آگوست ۱۹۸۹ کشف شد که سیاره نپتون دارای یک سیستم حلقه‌ای است. یان فضاپیما وویجر ۲ در ۲۰ آگوست ۱۹۸۹، پنج روز پیش از نزدیک‌ترین پرواز خود به این سیاره در ۲۵ آگوست، تصاویری از نپتون ثبت کرده بود. این تصاویر حلقه‌های نپتون را کامل اما با توده‌های روشن نشان می‌دادند. این حلقه‌ها همانند حلقه‌های اورانوس و مشتری نسبتا تاریک هستند، هرچند ترکیب دقیق آن‌ها همچنان ناشناخته است.
حلقه‌های نپتون
سیستم حلقه‌ای نپتون از پنج حلقه اصلی تشکیل شده است. در حالت متراکم‌ترین، این حلقه‌ها با بخش‌های کم‌چگال حلقه‌های زحل، مانند حلقه و بخش کاسینی، قابل مقایسه‌اند.
بیش‌تر سیستم حلقه‌ای نپتون ضعیف و غبارآلود است و از برخی جنبه‌ها شبیه‌تر به حلقه‌های مشتری می‌باشد. حلقه‌های نپتون به افتخار اخترشناسانی که پژوهش‌های مهمی بر روی این سیاره انجام داده‌اند، نام‌گذاری شده‌اند گیل، لو وریه، لاسل، آراگو و آدامز.
نپتون همچنین یک حلقه کم‌رنگ بدون نام دارد که هم‌راستا با مدار قمر گلتیا قرار دارد. سه قمر نیاد، تالسا و دسپینا در میان حلقه‌ها می‌چرخند.
حلقه‌های نپتون از مواد بسیار تیره ساخته شده‌اند و نسبت گرد و غبار در آن‌ها بالاست. در حالی که عمق نوری آن‌ها کمتر از ۰.۱ است. کمان‌ها محدوده باریکی از طول‌های مداری را اشغال می‌کنند و به‌طور قابل‌توجه‌ی پایدارند و از زمان تشخیص اولیه در سال ۱۹۸۰، تنها اندکی دگرگون شده‌اند.
کشف
اولین اشاره به وجود حلقه‌ای در اطراف نپتون به سال ۱۸۴۶ برمی‌گردد، وقتی ویلیام لاسل، کاشف بزرگ‌ترین قمر نپتون تریتون، فکر کرد حلقه‌ای را در اطراف سیاره دیده است. اما ادعای او هرگز پذیرفته نشد و به احتمال زیاد یک خطای رصدی بوده است.
اولین کشف قابل اطمینان حلقه نپتون در سال ۱۹۶۸ توسط اختفای ستاره‌ای انجام شد، هرچند این نتیجه تا سال ۱۹۷۷ که حلقه‌های اورانوس کشف شدند، مورد بررسی دقیق قرار نگرفت. بلافاصله پس از کشف حلقه‌های اورانوس، تیمی از دانشگاه ویلانوا به جست‌وجوی حلقه‌های اطراف نپتون پرداختند.
در ۲۴ مه ۱۹۸۱، آن‌ها کاهش درخشندگی یک ستاره را در طول اختفا مشاهده کردند. با این حال، روشی که ستاره کم‌نور شد، وجود حلقه را نشان نمی‌داد. در دهه ۱۹۸۰، اختفای قمری دیگر نپتون در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳، احتمال کشف یک حلقه را تقویت کرد. با این حال، نتایج رصد‌های زمینی قطعی نبودند. در طول شش سال پس از آن، تقریبا ۵۰ اختفای دیگر مشاهده شد که تنها نزدیک به یک‌سوم آن‌ها نتایج مثبتی داشت.
دانشمندان گمان می‌کردند که چیزی (به احتمال زیاد کمان‌های ناقص) در اطراف نپتون وجود دارد، اما ویژگی‌های سیستم حلقه همچنان یک راز بود.
فضاپیمای وویجر ۲ حلقه‌های نپتون را در طول پرواز خود از این سیاره در سال ۱۹۸۹ کشف کرد. پس از پرواز وویجر، رصد‌های اختفای زمینی قبلی مجددا تجزیه و تحلیل شدند و ویژگی‌های کمان حلقه را همانند آنچه در دهه ۱۹۸۰ بود، نشان دادند که تقریبا کاملا با یافته‌های وویجر ۲ مطابقت داشت.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که تلسکوپ جیمز وب از حلقه‌های نپتون گرفت.
تصویربرداری از حلقه‌های نپتون
از زمان پرواز وویجر ۲، درخشان‌ترین حلقه‌ها (آدامز، لو و وریر) با تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپ‌های زمینی به دلیل پیشرفت در وضوح و قدرت جمع‌آوری نور، تصویربرداری شده‌اند. حلقه‌های ضعیف‌تر تا این زمان بسیار پایین‌تر از آستانه دید این تلسکوپ‌ها قرار داشتند.
اما در سال ۲۰۲۲ تلسکوپ فضایی جیمز وب از آن‌ها تصویربرداری کرد و اولین رصد حلقه‌های کم‌نور‌تر را از زمان پرواز وویجر ۲ انجام داد.
