خودگویی با صدای بلند نشانه دیوانگی است یا راهکار هوشمندانه برای مدیریت استرس؟, شاید برایتان پیش آمده باشد که در خیابان قدم بزنید و ناگهان با خودتان بلند بلند صحبت کنید. افراد اطراف با تعجب به شما نگاه میکنند و احتمالاً فکر میکنند که دیوانه شدهاید. اما آیا واقعاً سخن گفتن با خود، علائم بیماری روانی است یا یک رفتار طبیعی و حتی مفید؟ چرا برخی افراد با خودشان صحبت میکنند؟
برخی افراد معتقدند که خودگویی بیرونی، حس آرامش و اطمینان خاطر به آنها میدهد. این کار شدت هجوم افکار را کاهش داده و آشفتگی ذهن را برطرف میکند.
توماس برینتاوپت، استاد بازنشسته روانشناسی، پس از تجربه شببیداری ناشی از تولد فرزندش، به مطالعه علائم علمی خودگویی علاقهمند شد. به نظر او، این رفتار به افراد در مواجهه با موقعیتهای ناآشنا و استرسزا کمک میکند. وقتی نمیدانیم چه بگوییم یا چه کنیم، مغز ما به سراغ خودگویی میرود تا از این ابزار برای درک و حل مسئله استفاده نماید. عامل سنی نیز نقش مهمی دارد.
کودکان برای یادگیری نقشهای اجتماعی با خودشان بلند بلند صحبت میکنند که با سنین بالا، این گفتگو به درون ذهن منتقل میشود.ش (IQ) را رد میکند.
اگرچه معدل دانشجویان معیار کامل سنجش هوش نیست، اما نتایج نشان میدهد هوش تأثیر مستقیمی بر میزان خودگویی ندارد. مزایای علمی سخن گفتن با خود خودگویی کاملاً طبیعی است و فواید عدهای دارد یافتن آسانتر اشیاء پروفسور گری لوپیان از دانشگاه ویسکانسین کشف کرد که تکرار نام یک شیء (مثلاً چنگال) به صورت صوتی، سرعت یافتن آن در میان تصاویر را افزایش میدهد. خودگویی تجسم ذهنی شیء را فعال نگه میدارد.
مغز اجازه میدهد بداند چه زمانی باید بین وظایف جابجا شود.
برینتاوپت خودگویی را به یک ترموستات تشبیه میکند که دمای هیجانات روزمره را تنظیم میکند و بازخورد ارزشمندی برای رسیدن به اهداف ارائه میدهد. آرامسازی اعصاب خودگویی راهی عالی برای کاهش استرس است. این کار مرز بین ارتباطات درونی و برونی را محو میکند و به اطرافیان نشان میدهد که در لحظه خاصی چه احساسی داریم. مثلاً شاکی بودن را با همسری در میان گذاشتن میتواند زمینهساز حمایت او باشد.
مقابله با افکار مزمن و استرس گابریل مورس، رواندرمانگر، خودگویی را ابزاری برای کنترل احساسات و تقویت ذهنآگاهی میداند. او این کار را مشابه یادداشتبرداری افکار توصیف میکند که شدت هجوم افکار تصادفی را کم میکند. مورس از تکنیکهای درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT) استفاده میکند و به مراجعان یاد میدهد که در لحظات سخت با لحنی مربیانه با خود گفتگو کنند، مانند هرچه لازم باشد برای عبور از این شرایط در اختیار دارم. حالم خوب است.
شرایط ممکن است ترسناک به نظر برسد اما تهدید واقعی وجود ندارد. این وضعیت برای همیشه باقی نمیماند. طبیعی است که در این شرایط هم حس امنیت داشته باشم. این جملات مقابلهای از نشخوار فکری جلوگیری کرده و فرد را در کنترل نگه میدارند. سرگرمی و تخلیه انرژی علاوه بر مزایای روانی، خودگویی میتواند سرگرمکننده باشد.
آواز خواندن در خانه، ساختن ترانههای موقت یا صحبت کردن در حین کارهای خانگی، انرژی میبخشد و به فرد اجازه میدهد بدون ترس از قضاوت دیگران، خود را ابراز کند. آیا شما هم عادت دارید با خودتان صحبت کنید؟ خودگویی افکار درهمآمیخته را بیرون میکشد و به قالببندی ایدهها با کلمات معنادار کمک میکند. این فرآیند فرصت شناخت خود را فراهم میآورد و وقتی خودتان را بهتر بشناسید، میتوانید دیگران را نیز بهتر با دنیای درونیتان آشنا کنید.
دفعه بعد که کسی را در خیابان با خودتان گفتگو میبینید، او را دیوانه ندانید؛ شاید در حال حل یک مسئله پیچیده یا مدیریت استرس خود باشد. آیا در محیط کار یا خانه کسی میشناسید که همیشه با خودتان بلند بلند صحبت میکند؟ به نظر شما این کار آزاردهنده است یا جذاب؟ شما چطور؟ آیا مرتباً با خودتان گفتگو میکنید؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید. منبع هشدار!
این نوشته فقط جنبه آموزشی دارد و برای استفاده از آن لازم است با پزشک یا متخصص مربوطه مشورت کنید. اطلاعات بیشتر
