بررسی انتقادی فیلم بازیخونی اثری کند با ساختار حلزونی و چالشهای فنی, فیلم بازیخونی به کارگردانی حسین میرزامحمدی که به سوژهای کمتر شناختهشده از روزهای آغازین انقلاب اسلامی در شهر آمل میپردازد، در روز اول از چهلوسومین جشنواره فیلم فجر رونمایی شد. این اثر تلاش دارد مقاامت مردم و نیروهای انقلابی در برابر گروههای کمونیستی را به تصویر بکشد، اما از منظر نقد سینمایی با چالشهای جدی مواجه است.
تحلیل شهاب شهرزاد از ساختار و تدوین فیلم شهاب شهرزاد، منتقد سینما، در مورد این اثر اظهار داشت که بازیخونی اثری کند با حرکتی حلزونی، خودنمایانه و مزاحم برای دوربین است.
شهرزاد اضافه کرد که یک ترکیب نامتناسب ساختاری در فیلم حاکم است، گویی تنها جنبهای که در ساخت دقت نشده، فرم و ساختار اثر بوده است. نواقص صدا و تدوین صوتی از دیدگاه این منتقد، طراحی صدا ترکیب نامناسبی داشته است. وضعیت پخش صدا در سالن برج میلاد از نظر کیفیت آزاردهنده بود؛ ازدحام جمعیت و صدای محیط بهگونهای بود که گویی بخشی از صدا از سالن مجاور پخش میشود.
این موضوع نشاندهنده نقص هم در صداگذاری فیلم و هم در سیستم پخش سالن است. اکشنهای ساختگی و بازیهای سطحی شهرزاد به اکشنها و تحرکات ساختگی در صحنههای درگیری اشاره کرد. به عقیده او، در صحنه تضاد سعید و مزاحم، بهمریختگی و شلختگی قابل مشاهده بود.
ان فارسی این منتقد سینما به بیدقتی در پاسداشت زبان فارسی در متن فیلم اعتراض کرد.
به عنوان مثال، استفاده از واژه پروتکل در کلام شخصیت ناصر و بخشهای دیگر فیلم، جایگزین واژگان بومی و دقیقتر فارسی شده است. غفلت از تمرکز روایت بر مقاومت مردم یک نکته بنیادین در نقد شهرزاد، عدم تمرکز دوربین بر مقاومت مردم آمل بود. برخلاف وصیتنامه امام راحل (ره) که آمل را شهر هزار سنگر نامیده و بر ایستادگی مردم تأکید دارد، فیلم سازنده بر شخصیت خلیل و همرازانش متمرکز شده است.
دگان نتوانستهاند یک خلاصه داستان منسجم ارائه دهند، بلکه تنها توضیحات منطقی و احساسی میدهند.
این موضوع نشان میدهد اثر برای سینما تدوین نشده، بلکه با رویکردی سفارشی و تلویزیونی شکل گرفته است.
