مشاهده فضانورد آپولو ۱۲ از کاوشگر ۳؛ های از تاریخ کاوش ماه, عینکهای سهبعدی قرمز و آبی را به چشمان بگذارید و نگاه کنید به سواحل غربی اقیانوس طوفانها بر سطح ماه. این تصویر سهبعدی، لحظهای را نشان میدهد که در نوامبر ۱۹۶۹، پیت کنراد فرمانده آپولو ۱۲، در کنار کاوشگر نقشهبردار ۳ ( ۳) قرار گرفته است. اقیانوس طوفانها یکی از وسیعترین و قدیمیترین مناطق تاریک ماه است که در اصل یک حوضه آتشفشانی عظیم به حساب میآید.
این پهنه از لابهلایههای بازالت تشکیل شده که ناشی از فورانهای کانی کهنهدارند. آنچه در عکس روز ناسا دیده میشود کاوشگر ۳ حدود دو سال و نیم پیشتر، در آوریل ۱۹۶۷، در دامنه درونی یک دهانه کوچک بر سطح ماه فرود آمده بود. در افق این تصویر، ماژول قمری اینتریپید متعلق به آپولو ۱۲ مشاهدۀ میشود که در فاصله کمتر از ۲۰۰ متری از کاوشگر رباتیک، در نقطۀ مناسبی برای پیادهروی فرود کرده است.
این تصویر سهبعدی با پردازش دو عکس جداگانه ( و ) که با فاصله کمی از دو زاویه متفاوت روی ماه ثبت شدهاند، ساخته شده است. فاصله بین دو زاویه عکاسی، فاصله دو چشم انسان را شبیهسازی کرده و عمق نمایی را ایجاد میکند. آپولو ۱۲؛ دومین فرود انسانی موفق بر ماه مأموریت آپولو ۱۲ در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹ از مرکز فضایی کندی در فلوریدا آغاز شد و پس از ۱۰ روز، ۴ ساعت و ۳۶ دقیقه، در ۲۴ نوامبر همان سال با موفقیت به زمین بازگشت.
این مأموریت دومین بار بود که ناسا توانست انسان را به سطح ماه بفرستد و باز هم ایمن برگرداند. آمۀ فضانوردان شامل چارلز پیت کنراد به عنوان فرمانده، آلن بین خلبان ماژول قمری و ریچارد گوردن خلبان ماژول فرمان بود. یکی از اهداف اصلی این مأموریت، انجام فرود دقیق در منطقه مشخص شده اقیانوس طوفانها بود تا دقت تکنولوژی فرود ناسا تست شود. اولویت دیگر، بازدید از کاوشگر ۳ بود که ۳۱ ماه پیش بر ماه فرود آمده بود.
فضانوردان قطعاتی از این کاوشگر را جدا کرده و به زمین منتقل کردند تا اثرات محیط ماه بر المعدات در طولانیمدت مورد بررسی قرار گیرد. آنها همچنین حدود ۳۴ کیلوگرم نمونه سنگی و خاک ماه را جمعآوری نمودند که دادههای ارزشمندی در مورد زمینشناسی و تاریخ ماه فراهم آوردند.
