در ششم اوت سال ۱۱۸۱ می‌لادی، ستاره‌شناسان چینی و ژاپنی یک ابرنواختر را که امروزه با نام اس‌ان ۱۱۸۱ شناخته می‌شود، مشاهده و در هشت رساله جداگانه ثبت کردند. این پدیده آسمانی یکی از تنها پنج ابرنواختر کهکشان راه شیری است که پیش از اختراع تلسکوپ با اطمینان کامل شناسایی شده است.
این ابرنواختر در صورت فلکی کاسیوپیا ظاهر شد و به مدت ۱۸۵ روز در برابر ستارگان ثابت، قابل مشاهده و بی‌حرکت باقی ماند. ریچارد استفنسون برای نخستین بار تشخیص داد که ستاره مهمان سال ۱۱۸۱ باید یک ابرنواختر کهکشانی باشد، زیرا تنها یک ابرنواختر می‌تواند این مدت طولانی در آسمان بماند و حرکتی نداشته باشد.
بقایای این انفجار ابرنواخ‌تری امروزه سحابی خرچنگ نامیده می‌شود که در نزدیکی ستاره زتا گاو قرار دارد و به عنوان اولین جرم در فهرست مسیه، با نماد شناخته می‌شود.
گزارش‌های کهن منجمان چینی با ذهنیت علمی مدرن تدوین نشده‌اند، بلکه تحت تأثیر دیدگاه‌های سیاسی و اختربینی نگارش شده‌اند. به نظر می‌رسد اس‌ان ۱۱۸۱ ابتدا در جنوب چین کشف و سپس به طور جداگانه و با فاصله پنج روز در ژاپن و شمال چین رصد شده باشد.
متون تاریخی صراحتا بیان می‌کنند که ستاره مهمان برای ۱۸۵ روز قابل مشاهده بوده و آخرین رصد در ششم فوریه ۱۱۸۲ ثبت شده است. این بازه زمانی طولانی و عدم حرکت ظاهری ستاره، دلیلی بر این است که رویداد ۱۱۸۱ همان پدیده‌ای است که امروزه ابرنواختر نامیده می‌شود.
