راهنمای برقراری رابطه متعادل با فرزندان مرز میان دوستی و والدینی, سوالی که ذهن بسیاری از والدین را درگیر کرده این است که آیا رفتار دوستانه با فرزندان مناسب است یا خیر. در سالهای گذشته بر اقتدار و سختگیری تأکید میشد، اما روشهای نوین فرزندپروری مرز بین نقش والد و دوست را محو کرده است.
کارشناسان معتقدند والدین باید صمیمی و مهربان باشند، اما در عین حال جایگاه والدینی، قوانین و مرزهای خانواده را حفظ کنند.خطرات دوستی بیش از حد با کودکانبسیاری از والدین فکر میکنند با دوستانه رفتار کردن، اطاعت فرزند را آسان میسازد، اما تجربه نشان میدهد این رویکرد میتواند پیامدهای منفی داشته باشد. تعیین محدودیت و قانون از ستونهای اصلی تربیت است و رابطه دوستانه افراطی ممکن است مانع اجرای قوانین شود.۱.
قتدار میتواند بنیانهای رابطه را لرزاند.۲.
ایجاد تنش و بار روانی بر کودکاشتراکگذاری مسائل بزرگسالانه مانند مشکلات مالی یا اختلافات زوجی با کودکان، نه تنها نزدیکی ایجاد نمیکند، بلکه باعث آسیبهای روانی و اضطراب در آنها میشود. کودکان ظرفیت درک و پردازش این اطلاعات را ندارند.چرا فرزندان نباید جایگزین دوستان بزرگسال شوند؟۱. نقش والدینی متفاوت از دوستی استوالدینی به معنای راهنمایی کودک به سمت خودکفایی است، نه برقراری رابطه همسنی.
خی والدین رابطه دوستانه را ابزاری برای ترمیم مشکلات گذشته خود میکنند و ناخواسته فرزند را در چالشهای بزرگسالانه لی میکنند.
کودکان نباید آرزوهای دستیافتهنشده والدین را محقق سازند؛ آنها حق دارند بر اساس خواستههای خود زندگی کنند.۳. انتظارات بیاساس و برنامهریزیهای فشردهوالدین بیش از حد دوستانه اغلب استعداد واقعی کودک را نادیده میگیرند و برنامههای پر از کلاسهای موسیقی، زبان، ورزش و مدیتیشن برایشان تدوین میکنند.
بذر خودشیفتگی و وابستگی به تأیید دیگرانتحسین مداوم و بیرویه از دستاوردهای کودک، زمینهساز رشد افراد خودشیفته میشود که در بزرگسالی نیازمند تأیید مداوم محیطاند و در مواجهه با نقد، دچار فروپاشی اعتماد به نفس میگردند.راهکارهای برقراری تعادل در رابطه والد-فرزندیمحبت به فرزند و لذت از همراهی با او، به معنای انصراف از نقش والدینی نیست.
پژوهشها ثابت کردهاند کودکان دارای والدین صمیمی، حمایتگر و همدل، موفقیت تحصیلی بیشتر و مشکلات رفتاری کمتری دارند. کلید موفقیت در تطبیق سبک فرزندپروری با سن و نیازهای کودک است.تغییر نقش با رشد کودکدر سالهای اول کودکی، تصمیمگیریها با والدین است، اما با بلوغ، فرزند مستقلتر میشود.
در این مرحله والدین باید در نقش مربی و مشاور عمل کنند، کودک را در تصمیمگیریها شریک سازند و همچنان مرزها و قوانین متناسب با سن را حفظ نمایند.ایجاد فرصتهای مشترک و حفظ مرزهاباید فرصتهایی برای فعالیتهای مشترک و لذتبخش ایجاد کرد، با توجه که نیازهای اجتماعی والدین نباید تنها از طریق فرزند تامین شود.
تقویت روابط با همسیر و دوستان بزرگسال، از وابستگی بیش از حد به فرزند پیشگیری میکند.نتیجهگیریقانون ثابت و یکسانی برای رابطه با فرزندان وجود ندارد. بهترین رویکرد، تطبیق سبک تربیت با نیازهای فردی هر کودک است. بهتر است به جای تلاش برای بودن دوست خوب، در پی بودن پدر و مادری خوب باشیم. تجربه شما در رابطه با فرزندانتان چگونه است؟
نظرات و تجربیات ارزشمند خود را با ما در میان بگذارید.تذکر این مطلب صرفاً جنبه آموزشی دارد و برای استفاده از آن لازم است با پزشک یا متخصص مربوطه مشورت کنید.
