نگاه تلسکوپ جیمز وب به کهکشان مارپیچی میلهای NGC ۱۳۶۵؛ رازهای هسته فعال و بازوهای ستارهزا
نگاه تلسکوپ جیمز وب به کهکشان مارپیچی میلهای NGC ۱۳۶۵؛ رازهای هسته فعال و بازوهای ستارهزا, کهکشان مارپیچی میلهای NGC ۱۳۶۵ در فاصلهای حدود ۵۶ میلیون سال نوری از زمین و در امتداد صورت فلکی جنوبی کوره قرار گرفته است. این کهکشان عظیم با قطر تقریبی ۲۰۰ هزار سال نوری، تقریباً دو برابر کهکشان راه شیری است و از بزرگترین نمونههای شناختهشده در جهانِ کهکشانها محسوب میشود. چه جزئیاتی در عکس روز ناسا آشکار شده است؟
تصویری که با ابزار فروسرخ میانی (MIRI) متعلق به تلسکوپ فضایی جیمز وب ثبت شده، نمای بینظیری از ساختار درونی این کهکشان در باند فروسرخ ارائه میدهد. در این عکس، شبکهای پیچیده از رشتههای غبار و حبابهای گازی نمایان شده که ستارگان جوان در بازوهای مارپیچی آن را شکل دادهاند. میدان دید تلسکوپ وب در این رصد، نزدیک به ۶۰ هزار سال نوری از عرض کهکشان را پوشش میدهد و به شناسایی هسته مرکزی و خوشههای ستارهای تازهمتولد کمک کرده است.
در نواحی بیرونی کهکشان نیز، اثرات فرسایشی ناشی از برخوردهای کهکشانی در گذشته قابل مشاهده هستند که گواهی بر تعاملهای دینامیکی این کهکشان با همسایههای خود است. نقش میله کهکشانی در تکامل و ستارهزایی اخترشناسان معتقدند میدان گرانشی میله مرکزی NGC ۱۳۶۵ موتور محرک تکامل این کهکشان است. این میله بهصورت مؤثری گاز و غبار را بهسوی گرداب ستارهساز هسته میکشاند و شرایط را برای یک طوفان ستارهزایی فراهم میآورد.
در نهایت، این جریان ماده، سیاهچاله ابرپرجرم مرکزی را تغذیه کرده و فعالیت هسته را تقویت میکند. ویژگیهای دینامیکی نظیر شدت چرخش، پراکندگی جرم و الگوی جریان گاز در این کهکشان، دادههای حیاتی برای مدلسازیهای کیهانی و درک بهتر فیزیک کهکشانهای مارپیچی فراهم میآورد.
