تحقیقات جدید در مورد تغییرات مولکولی مرتبط با افزایش سن نشان می‌دهد که انسان‌ها دو حرکت شدید رو به جلو در فرآیند پیری را تجربه می‌کنند؛ یکی در سن متوسط ۴۴ سالگی و دیگری در سن متوسط ۶۰ سالگی.
مایکل اسنایدر، ژنتیک‌دان دانشگاه استنفورد و نویسنده ارشد این مطالعه، می‌گوید ما به آرامی در حال تحول نیستیم، بلکه تغییرات واقعا چشمگیری نیز وجود دارد. به نظر می‌رسد که اواسط دهه ۴۰، همانند آغاز دهه ۶۰، زمان تغییرات دیدنی است.
بررسی متغیر‌ها در نمونه مورد مطالعه
پیری فرآیندی پیچیده است و با خطرات فزاینده بیماری‌های گوناگون همراه می‌باشد. اسنایدر و همکارانش به منظور پیشگیری و درمان بهتر این بیماری‌ها، زیست‌شناسی پیری را بررسی کرده‌اند تا بهتر بفهمند چه تغییراتی و چگونه رخ می‌دهند. برای این منظور، آن‌ها گروه‌ی متشکل از ۱۰۸ بزرگسال را ردیابی کرده‌اند که طی چندین سال، هر چند ماه یک‌بار نمونه‌های بیولوژیکی اهدا می‌کردند.
محققان متوجه شدند که در برخی از شرایط، همانند آلزایمر و بیماری‌های قلبی عروقی، خطر به آرامی و با گذشت زمان افزایش نمی‌یابد، بلکه بعد از یک سن خاص به شدت افزایش می‌یابد. آن‌ها می‌خواستند نگاهی دقیق‌تر به نشانگر‌های زیستی پیری بیندازند تا ببینند آیا می‌توانند تغییرات مرتبط را شناسایی کنند یا خیر.
به این علت با بهره‌گیری از نمونه‌های خود، انواع مختلفی از مولکول‌های زیستی را ردیابی کرده‌اند. مولکول‌های گوناگون مورد مطالعه شامل آر‌ان‌ای، پروتئین‌ها، لیپید‌ها و گونه‌های می‌کروبیوم روده، پوست، بینی و دهان می‌باشند که در کل ۱۳۵۲۳۹ ویژگی بیولوژیکی را شامل می‌شود.
هر شرکت‌کننده به طور متوسط ۴۷ نمونه را در ۶۲۶ روز ارسال کرد. این حجم از داده‌ها تبدیل به بیش‌تر از ۲۴۶ می‌لیارد داده شد که محققان آن‌ها را پردازش کردند و به جستجوی الگو‌های تغییرات پرداختند.
چه زمانی پیری اوج می‌گیرد؟
اسنایدر و همکارانش متوجه شدند که تحول زیاد راحتی در بسیاری انواع گوناگون مولکول‌ها در بدن انسان در دو مرحله مجزا وجود دارد. نزدیک به ۸۱ درصد از همه مولکول‌های مورد مطالعه آن‌ها تغییراتی را در طی یک یا هر دو این مراحل نشان دادند. تغییرات در اواسط دهه ۴۰ و مجدد در آغاز دهه ۶۰ با نمایه‌های مقداری متفاوت به اوج خود رسید.
اوج‌گیری پیری در دهه ۴۰ تغییراتی را در مولکول‌های مربوط به متابولیسم لیپید‌ها، کافئین و الکل، بیماری‌های قلبی عروقی و اختلال در کارکرد پوست و عضله نشان داد. آغاز دهه ۶۰ نیز با متابولیسم کربوهیدرات و کافئین، بیماری‌های قلبی عروقی، پوست و ماهیچه، سیستم ایمنی و کارکرد کلیه مرتبط بود.
اولین اوج‌گیری پیری، اواسط دهه ۴۰، طبق معمول زمانی است که زنان آغاز به یائسگی یا پیش از یائسگی می‌کنند. اما محققان این اتفاق را به عنوان یک عامل مهم رد کردند. چون مردان نیز در همان سن دچار تغییرات مولکولی قابل توجه‌ی شدند.
شیائوتائو شن، متابولومیست و نویسنده اول مطالعه، توضیح می‌دهد که اگرچه یائسگی یا پیش از یائسگی ممکن است در تغییرات زنان در اواسط ۴۰ سالگی نقش داشته باشد، به نظر می‌رسد عوامل مهم دیگری نیز بر این تغییرات در مردان و زنان تأثیر می‌گذارد. شناسایی و بررسی این عوامل باید در اولویت تحقیقات آتی قرار گیرد.
محققان تأکید می‌کنند که گروه مطالعه آن‌ها نسبتا کوچک است و نمونه‌های زیستی محدودی را از افراد بین ۲۵ تا ۷۰ سال مورد آزمایش قرار می‌دهد. تحقیقات آینده می‌تواند به بررسی گسترده‌تر این پدیده پشتیبانی کند تا درک بهتری از چگونگی تحول بدن انسان در طول زمان داشته باشیم.
