در ۱۷ آگوست ۱۹۷۰، فضاپیمای ونرا ۷ توسط اتحاد جماهیر شوروی به فضا پرتاب شد. این کاوشگر نخستین دستگاه ساخت انسان بود که با موفقیت داده‌ها را از سطح سیاره‌ای دیگر، یعنی زهره، به زمین منتقل کرد.
ونرا نام مجموعه کاوشگر‌های فضایی بود که شوروی در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ برای گردآوری اطلاعات از ناهید راه‌اندازی کرد. از میان ۱۶ کاوشگر پرتاب‌شده به سوی این سیاره، دو مورد اول حتی نتوانستند از سطح زمین خارج شوند. ونرا ۷ نخستین کاوشگر این سری بود که برای فرود نرم طراحی شده بود، در حالی که ونرا ۴ پیش از آن موفق شده بود نخستین تصاویر و اطلاعات را به دانشمندان روسی برسانند.
با توجه به شرایط سخت و سطح بسیار ناهموار ناهید، تمام این سطح‌نشین‌ها تنها برای چند دقیقه یا حداکثر چند ساعت دوام می‌آوردند. تجهیزات در هر مأموریت متفاوت بود، اما همه شامل دوربین‌ها و ابزار‌های تجزیه‌وتحلیل جو و خاک می‌شدند. برنامه ونرا چند دستاورد بزرگ در کاوش فضایی ثبت کرد و در واقع از نخستین دستگاه‌های انسانی بود که وارد اتمسفر سیاره‌ای دیگر شد.
ونرا ۷ نیز بخشی از این سری کاوشگر‌ها با مقصد زهره بود. وقتی فضاپیما در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰ بر سطح ناهید فرود آمد، نخستین داده‌ها را از آنجا به زمین ارسال کرد. کاوشگر به گونه‌ای طراحی شده بود که بتواند فشار تا ۱۸ مگاپاسکال و دما تا ۵۸۰ درجه سانتی‌گراد را تحمل کند، اما دما و فشار واقعی زهره بیش از پیش‌بینی‌ها بود. عدم قطعیت در مورد شرایط سطح باعث شد طراحان حاشیه امنی بزرگی در نظر بگیرند.
در فرودگر سنسور‌های دما و فشار، ارتفاع‌سنج و شتاب‌سنجی برای اندازه‌گیری چگالی اتمسفر وجود داشت. در طول پرواز به سمت زهره، دو مانور اصلاح مسیر با استفاده از موتور بدنه انجام شد.
