کاهش تعاملات اجتماعی در پی افزایش سن الگوی مشترک انسانها و حیوانات, تحقیقات جدید نشان میدهد که هم انسانها و هم طیف وسیعی از حیوانات، با پیشرفت سن، تمایل کمتری به برقراری و حفظ ارتباطات اجتماعی نشان میدهند. این پدیده که در گونههای گوناگون تکرار میشود، ریشههای بیولوژیکی و تکاملی عمیقی دارد.
الگوی مشترک افت تعاملات اجتماعی در انسانها و حیوانات در افزایش سن دکتر جاش فیرث از دانشگاه لیدز در این باره بیان میکند به نظر میرسد یک الگوی عمومی وجود دارد که حاکی از آن است با افزایش سن، افراد تعاملات اجتماعی کمتری را تجربه میکنند. این پژوهشها نه تنها به توصیف این روند میپردازند، بلکه علل و پیامدهای احتمالی آن را نیز بررسی میکنند و میکنند که این تغییرات میتوانند مزایای بقا داشته باشند.
فیرث توضیح میدهد که افراد مسنتر احتمالاً نیاز کمتری به کسب و اشتراکگذاری اطلاعات جدید نسبت به جوانان دارند. از سوی دیگر، کاهش تماسهای اجتماعی میتواند در معرض قرار نگرفتن در برابر بیماریها و عفونتهای منتقلشده از طریق تماسهای نزدیک، نقش حفاظتی ایفا کند. او تأکید میکند که اگرچه معایب عزلت اجتماعی در سالهای پایانی زندگی آشکار است، اما باید به جنبههای مثبت بالقوه این استراتژی زیستی نیز توجه کرد.
در یکی از مطالعات گسترده، محققان دادههای مربوط به بیش از ۱۵۰ گونه حیوانی را تحلیل کردند و دریافتند که گونههایی با ساختار اجتماعی پیچیدهتر، عمر طولانیتری دارند و بازه تولیدمثل طولانیتری را تجربه میکنند. در تحقیق دیگری که به مدت شش سال روی پرندگان وحشی انجام شد، مشاهده گردید که پرندگان مسنتر دایره اجتماعی محدودتری دارند و کمتر با همگونههای خود در تعامل هستند.
با وجود اینکه کاهش ارتباطات اجتماعی در انسانها معمولاً از منظر منفی ارزیابی میشود، شواهدی وجود دارد که این تحول میتواند مزایایی داشته باشد. برای مثال، یک مطالعه مدلسازی روی میمونهای ریسوس نشان داد که با کاهش ارتباطات اجتماعی، این پرایمیتها میتوانند خطر ابتلا به بیماریهای شدید را به شدت کاهش دهند.
این یافتههای علمی نه تنها درک ما از رفتار اجتماعی در جهان حیوانی را عمیقتر میسازند، بلکه بینشهای ارزشمندی برای درک بهتر تغییرات اجتماعی و روانی انسانها در سالهای پیری نیز فراهم آورند.
